роһ дурданилири 2-сан


сулайман гуваһ

таһир талип

микрофунда: қарахан

«меһман кәлди» деди балилар,
«хуш келипсиз» дедим мәнму һәм,
дастиханни кәң яйдим аңа,
әһвал сорап йәнә дәмму-дәм.

чүшүрмидим төрдин һечқачан,
һәм йигүздүм тоюп янғучә,
бағлардиму ойнаттим-күттүм,
у яйриди көңли қанғучә.

қорсақ селип сәмрипму кәтти,
поло, гөш йәп бизниң лигәндин,
лекин меһман тәвримәс, йәнә
еғиз ачмас қайтиш дегәндин.

ойлап қалдим: «қандақ меһман бу?
көрмигәнмән кәтмәс меһманни.»
бу меһманниң хулқи миҗәзи,
һәйран қилди һәммә туққанни.

кейин уқсам «акам» икән у,
атам тапқан һәҗгә чиққанда,
қучақлаштуқ қайтидин узақ,
ечилмиған сирни уққанда.

өгәй анам йоллапту уни,
«атаң кәткән йолда чапқин» дәп,
«абий зәм-зәм елип козиға,
иниләрниң өйин тапқин» дәп.

уму төрдин чүшмиди кейин,
мән йәткүздүм туққанЧилиқни,
тапа қилса ғиң-пиң қилмидим,
сир тутмидим бир тал териқни.

мана һазир мән аңа меһман,
қорунумән өз өйүмдиму,
униң әҗри көптәк билинәр,
һәтта ичкән чай-сүйүмдиму.

гаһ париси, гаһи әрәби
сөзләйду у, көндүм мәнму һәм,
әқил униң, пут-қол мениңдин,
«хош-хош» дәймән аңа дәмму-дәм.

мәнму шундақ инсан икәнмән,
көңлүмму ақ, бойнумму юмшақ,
ишәнмисәң сулайман гуваһ,
қушларғиму болимән қондақ.

җаваб йезиш

електиронлуқ хәт адресиңиз ашкариланмайду. * бәлгиси барларни чоқум толдурусиз